Twee ideeën waar ik al een poosje over na zit te denken en die ik graag hier zou willen delen, om eens te zien of n.0 ‘er iets mee kan'.

Het eerste idee is een rode draad voor een verhaal dat boeiend genoeg kan zijn om te verbeelden en uit te werken. Het tweede idee gaat over de manier waarop het uitgewerkt zou kunnen worden. Alles heel globaal met vrijwel alleen losse eindjes en alleen maar mogelijkheden, denk ik.
letters_npunt0.jpg
De rode draad; het verhaal: communicatie en geheugen

Stelling 1: Onderscheid tussen schrift- en beeldcultuur is onnodig, schrift is een ver doorontwikkelde vorm van beeldcultuur. Eigenlijk is alles wat we zien en wat door andere mensen is gemaakt om iets te zeggen, beeldcultuur, beeld communicatie.

Terzijde: Niemand dan het team van Scryption wist beter te verbeelden, hoe letters en geschreven taal zijn gevormd zoals we het nu kennen. Letters zijn zo gewoon geworden dat we het niet eens meer zien als ‘beeld’.

Stelling 2: Naast communicatie, speelt het geheugen een hoofdrol in de ontwikkeling en kennis van de mens. Toen mensen nog erg primitief waren en alleen via mondelinge communicatie elkaar konden begrijpen en belangrijke informatie konden delen, moest alles worden onthouden. De weg naar het water, welke planten eetbaar zijn, wanneer het winter wordt, en wie in de leefgemeenschap de baas is. Met enkel mondelinge overdracht via verhalen en dialogen, moest alles wat belangrijk was om te overleven, worden onthouden.

Met de ontdekking van beeldtaal, via tekeningen, schilderingen en diverse vormen van schrift, hoeft niet alles meer worden onthouden. Zodra dingen kunnen worden opgeschreven, om later weer op te zoeken, hoef je die informatie niet in je geheugen op te slaan. In feite is de invoering van beeldtaal, via welke vorm van beeld of schrift dan ook, de eerste vorm van extern geheugen. Informatie die je niet steeds paraat hoeft te hebben, schrijf je letterlijk weg om het weer op te zoeken als je het nodig hebt. Hierdoor ontstaat ruimte in het menselijk brein. Mensen hebben ruimte verkregen in hun “werkgeheugen” om nieuwe kennis te vergaren, nieuwe ontdekkingen te doen en nog meer te weten. Veel meer dan ooit in een mensenbrein ‘past’. Want zoveel is de menselijke schedel ook niet gegroeid, lijkt me.

De laatste 4000 jaar zijn bibliotheken vol geschreven, met verhalen, informatie en kennis. Als wat we kunnen weten maar niet dagelijk als parate kennis nodig hebben, staat opgeschreven in boeken. De uitvinding van de computer met een zeer groot geheugen en ook nog eens een enorm werkgeheugen, heeft de capaciteit nog eens verveelvoudigd. We kunnen alles weten omdat we alle kennis met iedereen kunnen delen. Samen weten we alles en kunnen we alles weten wat er te weten valt en al onze computers samen helpen ons onthouden wat we weten, want dat kunnen we niet meer.

Het enige wat we de laatste 100 wat verleerd zijn, is mondelinge overdracht. Het verhalen vertellen, de dialoog. Ondanks de uitvinding van de radio, die wellicht om die reden nog steeds populair is, ondanks tv, computer etc... Alhoewel hier de laatste paar jaar ook een kentering te zien is. Evenementen als ‘Dag van de Dialoog’ en verhalen-vertelbijeenkomsten worden steeds vaker op de agenda gezet en drukker bezocht. Mensen realiseren zich weer dat het vertellen van verhalen, het houden van dialogen, waardevol is.

Uitwerking Ik weet het, het is een summier verhaal en ook zo bedoeld. Feiten, cijfers en details ontbreken volledig. Het lijkt me een uitdaging om te zien of het mogelijk is om met dit verhaal een ‘tentoonstelling’ een installatie of wat-dan-ook samen te stellen met informatie en bijdragen van iedereen die eraan wil bijdragen. Tekst, beeld, video, web, computer, virtuele wereld, geluid... welke vorm dan ook en liefst nog een complete mix. En in één moeite door ook waar, wanneer etc etc...

Terzijde: Zie hoe festival Incubate elk jaar een volledig programma in elkaar draait op deze eigenwijze manier!
Ik ben heel benieuwd naar jullie commentaar en toevoegingen!

Tot n.0 !